Afbeelding
 

Thuispagina
Gebieden
Zoeken
Pyreneeën
Beginpagina
Gebiedsinformatie
Hoofdroutes
Verloop bergkam
Geologie
Bronnen
Picture Gallery
Overzichtskaart
Routekaart GR 10

Trektocht 1
Route 1

Trektocht 2
Andorra
Panorama 1
Panorama 2
Route 2

Trektocht 3
Vignemale
Panorama 3
Route 3

Trektocht 4
Gruta Casteret
Brèche de Roland
Panorama 6
Panorama 7
Panorama 8
Route 4
Google Kaarten 4

Trektocht 5
Routekaart
Hutten
Panorama 1

Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding

Gieren boven de Canyons

Wandeling 4: Trektocht door de Ordesa

Deze zomer organiseerde de Nivon Bergsportgroep Amsterdam een trektocht door de centrale Pyreneeën. We bezochten met een groep van 10 mensen het Franse Park National des Pyrenées, en het Spaanse Park national de Ordesa e Monte Perdido. Het laatste is sterk in opkomst. Het is al sinds 1918 natuurreservaat, en in 1982 sterk uitgebreid. Een prachtig gebied, dat door Spanje als de 'Grand canyon van Europa' wordt aangeprezen. Bijzonder zijn ook de vele gieren, waaronder de zeldzame lammergier. We trokken met z'n tienen dagenlang door de natuur, buiten de bewoonde wereld, wat een zeer aantrekkelijke kant van de Pyreneeën is. Mede door de forse voedselvoorraden die werden meegenomen waren de rugzakken zwaar beladen. We kampeerden (vanwege de beschermde status van het gebied) alleen bij al dan niet bemande berghutten.
Zie ook routekaart en wandelschema. Voor de Nivon Bergsportgroep A'dam zie webkoppelingen.

Afbeelding

Bekend terrein
We beginnen zaterdag in Cauterets (Frankrijk), een aardig doch toeristisch plaatsje. Het stadje begon zijn opmars als bergsportcentrum met de opening van een station (inmiddels busstation), 100 jaar geleden. Dit is helemaal in oude stijl opgeknapt. Ook het 19e eeuwse Termen met een aardig parkje en kermisattracties heeft duidelijk sinds mijn vorige bezoek een facelift ondergaan.
Het is bewolkt en miezert af en toe als we vertrekken. De eerste drie dagen heb ik in 1991 ook al gelopen (wandeling 3), alleen doen we het nu de eerste dagen rustiger aan.Het pad langs de Gaube in het Val de Jéret - met talloze watervallen en stroomversnellingen - is werkelijk fantastisch mooi. We arriveren al snel bij het Pont d'Espagne, weer een grote waterval en toeristen die tot hier per auto kunnen komen. Er is ook al een telesiège bijgekomen... We hebben nog niet gegeten of het begint weer te regenen. Een voordeel van deze tocht is wel dat we vaak bij een hut kamperen, zodat we bij regen kunnen schuilen.

Vignemale in de mist
De volgende dag gaat het verder omhoog, langs het Lac de Gaube naar de Oulettes de Gaube. Dit ligt aan de voet van de Vignemale, die daar 800 meter loodrecht omhoog gaat. Helaas blijft de bergwand steeds in de mist gehuld, terwijl dat vorige keer zo'n mooi gezicht was [ Vignemale ]. Ik maak met Marieke een wandeling door een grillig stuk met grote blokken, waar we oog in oog met enkele alpenmarmotten komen te staan. De hut is 's avonds stampvol, maar uiteindelijk krijgen wij wildkampeerders toch een biertje.
Maandag weer regen, we gaan de Hourquette d'Ossoue (2.734 m) over, en komen in een sneeuwbui terecht. We maken een gezellige pauze met soep e.d. in de refuge de Baysellance. Wegens het slechte weer geen fraai vergezicht zoals 7 jaar geleden, zie panoramafoto. We dalen weer af, tot het meertje Oulettes d'Ossou.

Afbeelding

Eindelijk mooi weer
De volgende dag is het eindelijk stralend weer. Bij de cabane de Lourdes gaan we de Vallée de la Canau in, het begint flink te waaien. Hier begint voor mij het nieuwe stuk. Op de Col de la Bernatoire blijkt een diep meer van vulkanische oorsprong te liggen met een doorkijk naar Spanje. Na een mooie, maar lange en soms steile afdaling arriveren we in het gehucht Bujaruelo. Onze benen, het terras in de zon en het koele bier overtuigen ons ervan dat we nu toe zijn aan een middag rust. Wegens de harde wind leidt het opzetten van de tenten tot komische taferelen.
Op verzoek van de groep besluiten Martin en Nico woensdag toch maar tot een makkelijke dag. We lopen door de Valle de Bujaruelo naar Torle, een stadje dat door het opkomend toerisme in deze streek zeer populair is geworden. 's Middags bekijken we het stadje waar flink wat winkels zijn, doen de was, genieten nog even van de beschaving.

Afbeelding

Slapen onder de volle maan
De tocht gaat het Valle de Ordesa in. Deze kloof van de Rio Arazas gaat door een dicht begroeid bos, wat lekker koel is met de felle zon. Aan de overkant rijzen de steile wanden omhoog. Het doet inderdaad aan de Grand canyon denken, met dit verschil dat hier beneden bomen groeien en boven kale rots is. In Arizona is dat net andersom. Na een siësta bij de Ponte de las Fuentes (gebakken eieren en spek) gaan we in een sneltreinvaart 550 meter omhoog. Roebie draagt 12 kg extra water op zijn rug en weet het te volbrengen. De onbemande hut Milador Calcillaruego heeft een mooi uitkijkpunt. We eten heerlijk Thais, behoorlijk pittig. Het menu is overigens elke dag weer anders, een hele prestatie met 'droogvoer'. Het is zwoel weer, we slapen romantisch buiten onder de volle maan.
Het pad de volgende dag blijft heerlijk, met schitterende uitzichten.

Afbeelding

Je kan hier mooi de verschillende geologische perioden in de opbouw van de wand terug vinden, met afwisselend harde en zachtere gesteenten. We zien tussen de pieken aan de overkant door al de Brèche Roland liggen. Tenslotte maakt het dal een bocht en zien we hoog de Monte Perdido nog net boven wat voorliggende toppen uitsteken. Zie foto op de geologie-pagina.

Gieren rond de Monte Perdido
We houden weer siësta onder een groot rotsblok met zicht op de dagjesmensen en groepsgenoten in en langs de Rio Arazas die zich van boven door een kloof omlaag stort. We kamperen met circa 100 andere trekkers bij de Goritz-hut. En dan komen ze: eerst scheert een aasgier langs onze kampeerwei. Later zien we veel vale gieren, en Marieke - die zich hier speciaal op heeft verheugd - neemt zelfs een echte 'grote jongen' waar: een lammergier.
De volgende dag laten we de meeste bagage lekker beneden en beklimmen de Monte Perdido. Het is een afwisselende route met aardige klauterpartijen. Het laatste stuk is zeer inspannend omdat het over een steile helling van losse steentjes (geröl) gaat: 2 stappen omhoog en weer 1 omlaag. Maar het uitzicht boven is overweldigend, we kunnen alle kanten op kijken hoewel er een behoorlijke nevel hangt tot circa 3.000 m.
Om een indruk te krijgen kan je via Google Earth de rondvlucht om het Monte Perdidiomassief bekijken. Tijdens de afdaling pauzeren we bij een ijsblauw Lago Helado.

Afbeelding

Brèche de Roland
We lopen zondag over de hoogvlakte met veel verschillende gesteenten. Het is door de vele grote rotsblokken lastig oriënteren. Als we het circo de Góritz indraaien komt hij tevoorschijn: de magische Brèche de Roland, de overgang naar Frankrijk. Met de verrekijker kunnen we al tientallen mensen op deze grootse bergpas zien zitten. We bezoeken de Gruta Casteret. Dit is een diepe grot met een ijsvloer, helemaal achterin is een ijspegel van zo'n 3 m ontstaan die schittert in het invallende licht. Het pad gaat daarna over een smalle richel langs een steile wand, die (grotendeels) met een staalkabel is gezekerd. Wegens een blessure moet Martin omlopen, zodat we veel tijd op de Brèche hebben om uit te kijken.

Afbeelding
[ Gruta Casteret | Brèche de Roland ]

Na de brèche dalen we over twee gletsjers af naar de refuges des Serradets. We zijn net weer in Frankrijk of er breekt een felle onweersbui los, zodat we maar even een soepje in de hut nemen. Dan volgt een lange afdaling. Bij een passage door een inmiddels woest stromende beek verlies ik een geleende wandelstok. Nou ja, niets aan te doen. We arriveren pas laat op de pittoreske camping in Gavarnie.
Na een dagje lekker luieren en salades eten gaan we op het eind van de middag weer op pad.

Afbeelding

Pittige route Col des Gentianes
In het prachtige bos van St. Savin worden we door een hoosbui overvallen. Als het opknap lopen we nog door tot een onbemande hut, de Cabane de Milhas.
Via de Oulettes d'Ossou waar we op de heenweg ook langs kwamen gaan we omhoog de Col d'Estom Soubrai over. Het is een pittige puinhelling met een onduidelijk pad, maar de vele bergmeertjes die we daarna passeren maken de inspanning meer dan waard. Vanaf de Col des Gentianes (2.777 m) hebben we mooi zicht op de Glacier d'Ossoue en de Hourquette d'Ossoue met Refuge Baysellance. Zie Glacier d'Ossoue.

Valle de Lutour
Bij de Lac d'Estom hebben we een rustdag, en maak ik een  wandeling door het prachtige Valle de Lutour. De watervalletjes, weitjes, het meer, de bossen zijn prachtig en kan je juist op zo'n rustdag eens beter bekijken. Op de tweede dag hangt er een dichte mist en kunnen we de bergpas naar het volgende dal niet over. Noodgedwongen blijven we, en wordt er vooral gelezen, gekaart en geouwehoerd in en rond de refuge (helaas zijn mijn foto's van deze dagen mislukt). De hut is vrij klein, maar erg gezellig.
De volgende dag wordt het weer zonnig, en komen we na een mooie afdaling door het valle de Lutour weer terug in Cauterets.
 

Thuispagina > Gebieden > Pyreneeën > Trektocht 4

Copyright © Jaap van der Veen |  Disclaimer | Reageren